วันเสาร์ที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2556

130908 : 1.10 น.

เข้าสู่วันที่ 8 กันยายน 2556 แล้วสินะ...
ฉันมีเรื่องมากมายที่อยากจะระบายออกมาซึ่งวิธีระบายต้องไม่ใช่เขียนหรือพิมพ์แบบที่ฉันกำลังทำอยู่
ฉันอยากพูดสิ่งที่ตัวเองคิด อยากอธิบายความรู้สึกที่ตัวเองกำลังเผชิญ..แต่ฉันทำไม่ได้
ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันจะสามารถหลุดจากบ่วงนี้ได้ไหม แต่.. ฉันจะอดทนรอวันนั้นนะ 
วันที่สามารถอธิบายให้ใครหลายคนเข้าใจฉันได้..
วันที่ฉันมีความสุข 

ทำไมสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญถึงเลวร้ายได้ขนาดนี้นะ....
ฉันหวังมาตลอดว่าจะมีความสุข
ทำไมผลลัพท์ที่ออกมาถึงต้องสวนทางกับสิ่งที่ฉันคิด? ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ฉันคาดหวังกับตัวเองไว้มาก...แต่ทว่าำไมถึงมาคาดหวังตอนนี้
ฉันแบกรับความหวังของใครหลายๆ คน
และฉันไม่สามารถทำให้พวกเขาภาคภูมิใจได้...ฉันเสียใจ

ในหัวของฉันมีแต่คำว่า "ทำยังไงดี"
ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าที่ทำนี่มีผลดีกับตัวเองมากแค่ไหน...
ฉันแค่รู้สึกว่าที่ฉันกำลังเผชิญมันเลวร้ายเกินกว่าที่ฉันจะรับมือกับมันได้..ฉันกลัว
กลัวที่จะต้องเผชิญกับมันไปเพียงลำพัง...กลัวที่จะเดินในเส้นทางนี้...ซึ่งฉันเลือกเอง
สิ่งเดียวที่ฉันกำลังรอคอยคือหนึ่งมือของใครสักคนที่อาจฉุดให้ฉันลุกขึ้นมาได้ใหม่ 
และยิ้มใหม่ได้อีกครั้ง...ฉันจะรอวันนั้นนะ

ตอนนี้...ฉันก็จะยังคงเดินทางตามที่ฉันคิดอยู่
แม้ว่ามันจะไม่ถูกใจใครบ้างหรือทำให้ใครหลายคนต้องเสียใจและผิดหวัง
แต่ฉัน...จะต้องไม่เสียใจ
ถ้าถามว่าชีวิตคนเราใครสำคัญที่สุด...สำหรับฉัน ความรู้สึกของตัวเอง...สำคัญที่สุด
ฉันดูเห็นแก่ตัวจัง....แต่ฉันขอแค่โอกาสและการรับฟังปัญหาของฉัน
ฉันจะต้องเป็นผู้หญิงที่มีความสุข
ในวันข้างหน้าฉันจะสามารถทำมันได้...เอาใจช่วยฉันด้วยนะ

130908 : 11.17 น.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น